Bir gün Türkiye’deki Mühendislik Tarihi üzerine bir kitap yayınlanırsa eniştem, aile büyüğümüz Bülent Cedetaş için çok kapsamlı bir yer ayrılacağını düşünüyorum. Duayen bir mühendis, örnek bir insandı, mekanı cennet olsun. Tüm sevenlerine sabırlar diliyorum.
Cenazesi 17 Subat Salı günü öğle namazını takiben Şişli Caminden kaldırılacaktır.
Sevgililer Günü ile ilgili senelerdir düşüncem hiç değişmedi: “Sevgi tek güne sıkıştırılacak bir zip/rar dosyası değildir”
Bu sorunun yanıtını insanoğlu asırlardır arıyor ama hiçbir dönem, savaş dönemleri de dahil yanıttan bu kadar uzak kalmış olabileceğini düşünmüyorum. Yanlış kurduğumuz denklemler üzerinden doğru sonucları aradığımız bir çağdayız. Sadece mutluluk için değil aradığımız birçok şeyi yanlış kurguladığımız denklemlerle bulmaya çalışıyoruz ve bulamıyoruz çoğunlukla.
Epikuros’un savında olduğu gibi dostlarımız ve özgürlüğümüz yoksa yaşadığımız hayat üzerine kafa yoracak kadar vakit ayıramıyorsak paramız olsa da mutlu olmamız pek mümkün değil gibi görünüyor.
Sistem bize küçük yaşlardan itibaren sürekli olarak az bir gelirle mutlu olamayacağımız düşüncesini empoze ediyor. Mutluluk için geliri öne çıkarıp asıl olması gereken maddi olmayan dostlar ve özgürlük gibi psikolojik öğeleri geriye atıyoruz, böyle olunca da mutluluk için uğraşırken içimizdeki mutsuzluğu büyütüyoruz farkında olmadan.
Eğer hiç dostumuz yoksa lüks bir yaşam, çok kazanç bizi pek mutlu etmeyecektir. Öncelikle dostlar, özgürlük, yatağa yattığındaki düşünce rahatlığı gibi maddi olmayan psikolojik öğelere sahip olmadıkça gerçek anlamda bir mutluluğu yaşayabilmemiz mümkün değil.
Pahalı, lüks şeyler alıp onları tüketerek kaynağını çözemediğimiz, çözmek için üzerinde kafa dahi yoramadığımız sorunlarımıza çözüm bulmaya çalışıyoruz. Psikolojik gereksinimlerimizi doğru çözümleyemediğimiz için de sürekli olarak maddi şeylere yöneliyoruz. Yöneldiğimiz bu maddi nesneler psikolojik ihtiyaçlarımızı karşılayamadıkları gibi bizim gerçek ihtiyaçlarımızı bulmamıza da yardımcı olmuyorlar. Sonuçta kurtulamadığımız bir kısır döngü içinde kendimizi de hayatımızı da tüketiyoruz.
Çocukken geceleri hep ben büyümeden annem babam ölmesin diye dua ederdim, bugün anladım ki zaten insan annesini kaybetmeden büyümüyormuş. Bu öğlen annemi kaybettik, cenazesi yarın (26.01.2015) öğlen namazını takiben Ataköy 5.kısım Cami’nden kaldırılacak. Çataldağ mezarlığına defnedilecek.
Sevgili Birol KALPAKLI’nın 06 Ocak Akşamı Beykent Üniversitesi Taksim Yerleşkesinde verdiği “Takım Yönetimi” Semineri beklenenin üzerinde bir katılımla çok keyifli geçti. Seminer sırasında aldığım kısa notlar;
Takım çalışmasında başarısızlık nedenleri
Mc Donaldslarda ortalama çalışma süresi 2 ay, bu sürenin bu kadar kısa olmasının en önemli 2 nedeni, aşırı iş yükü ve takım çalışmasının oturmamış olması
Türk kültürünün artı özellikleri
Kendini Yöneten Takımların lideri hem yoktur hem çoktur.
Herkes değişik zamanda liderlik yapabilir.
Kendini Yöneten Takımlarda Liderlik davranışı değişken olabilmeli
İlgiyle takip edilen ve sektörden değerli konuşmacıların katıldığı “Beykent Üniversitesi Proje Yönetim Seminerleri” kapsamındaki son dersimizi 13 Ocak 2015 Salı günü gerçekleştirdik.
Seminerler kapsamındaki son konuşmacımız, Rönesans Endüstri Tesisleri’nden Teknik Ofis Koordinatörü Emrah Mazıcı, tarafından verilen “Endüstriyel Tesis İnşaatlarında Proje Yönetimi Kavramı ve Kazanılmış Değer Analizi” konulu ders ile Endüstriyel Tesisler alanında belki de bir çoğumuz için pek de aşina olmadığımız yeni kavram ve konularla tanışma fırsatını bulduk. Buna paralel olarak, özellikle yurtdışındaki Endüstriyel Tesis Projelerin ilk adımı olan yatırım kararından son adım devreye almaya kadar olan tüm süreçlerini örnek proje ve vakalarla görme fırsatını yakaladık. Ayrıca katılımcılar, sektördeki özellikle uluslararası alandaki son gelişmeler ve trendlerin neler olduğu konusunda bilgilenme fırsatını buldular.
Seminerin ikinci bölümünde, konuşmacımız Emrah Mazıcı, Proje Yönetimi Perspektifinde Kazanılmış Değer Analizi ve Uygulamalarının Endüstriyel Tesis Yapımında nasıl kullanılabileceğini örnekler kullanarak katılımcılarla paylaştı. Aslında dünyadaki uygulamaları pek de eski olmayan ancak Türk firmaları tarafından yakın geçmişte daha yoğun bir şekilde kullanılmaya başlanan yöntemin performans ölçümü ve ilerleme takibi konusundaki faydalarını görmüş olduk.
Dersin sonunda konuşmacımız Emrah Mazıcı ve katılımcılar, Endüstriyel Tesisler alanında Türk müteahhitlik firmalarının önündeki en önemli eşik olan EPC hizmetler kapsamındaki Mühendislik ve Tedarik / Satınalma hizmetlerindeki gelişim fırsatları konusunda karşılıklı fikir alışverişi yaptılar. Sonuç olarak özellikle Mühendislik hizmetlerinin nasıl yapılabileceği ve bunun için uygun bir eko-sistemin nasıl oluşturabileceği tartışmasıyla seminer tamamlandı.
Bu vesile ile Emrah Mazıcı’ya değerli katkılarından dolayı teşekkür etmek istiyorum. Bizleri bu kavramlarla tanıştırarak birçoğumuz için yeni sayılabilecek konularda ufkumuz açtı.
Seminerlerimiz gelecek dönemde yeni konu ve konuşmacılarla devam edecek
Goethe’nin çok sevdiğim bir sözü vardır; “İnsanlara oldukları gibi davranırsanız, aynen öyle kalırlar. Fakat onlara olmaları gerektiği gibi davranırsanız, daha büyük ve daha iyi insan oluverirler”.
Bir yöneticinin en önemli görevinin takım arkadaşlarına potansiyellerinin ne denli geniş olduğunu hissettirmesidir diye düşünürüm. Biz çalışanlara, çalışmayı sevmedikleri, sürekli işten kaytarmayı planladıkları, verdiğimiz görevin altından kalkamayacakları düşüncesi ile baktıkça doğal olarak onlar da bizim kabulümüze uygun davranacaklardır. Hiç bir zaman neleri başarabilecek güce sahip olduklarını düşünmeyeceklerdir. Oysa sonuçta hepimizin istediği kendimizi gerçekleştirebilmek ve potansiyelimizi maksimum seviyede kullanabilmek değil midir? Evrenin sınırları olmadığı gibi insan kapasitesinin de sınırlarının olmadığını düşünüyorum. Eğer bir sınır varsa o da beynimizin içinde önyargılarımızla kendi kendimize çizdiğimiz sınırlardır ki, bu da ne yazık ki aşılması en güç olanlardır.
“Yapmaya alıştırıldığımız işlerden binde biri bile kendimiz ile doğrudan doğruya ilgili değil” Montaigne
“Neyi neden yaptığını bilmeksizin yapma durumu ve sonrasında tuhaf bir huzursuzluk hissi”
2000’li yılların insanını tanımla deseler, kısaca böyle tanımlarım. İnsanoğlunun bugün geldiği nokta sanırım daha güzel anlatılamazdı. Gelecek yüzyıllarda bugünlere ilişkin yapılacak araştırmalarda en dikkat çekici özelliğimizin farkında olmadan yaşadığımız bu garip mutsuzluk duygusu olacağını düşünüyorum.
İçimize açılan kapıların anahtarlarını bulamıyoruz bütün derdimiz bu. Kimimiz tüm kapıları açan maymuncukların bizim kapılarımızı da açacağını düşünüyor, kimimiz kolay açılmasın diye bir kilit daha vuruyor kapıya, kimimiz anahtar deliğinden görebildiğimiz kadarı ile biliyoruz içimizdekileri, kimimiz kapının arkasındakilerle baş edemeyeceğinden korkup içerideki yükün baskısı ile açılmasın diye kapının önüne ne varsa yığıyor, kimi ise böyle kapıların olup olmadığının farkında bile olmadan geçiriyor yaşamını…
“Çocuğa kendiliğinden hiçbir şey yapmak özgürlüğü vermemekle onu korkak bir köle haline sokuyoruz” Montaigne
İnsiyatif almaktan korkan yöneticileri çocukluktan itibaren yetiştirmeye başlıyoruz.
Edilgen bir eğitim sistemi ile yetişen bir gencin etkin bir yönetici olmasını nasıl bekleyebiliriz ki?
Bu sistemde aslında hiçbir zaman özgür olamayacağını sorgulamasın diye okullarda sürekli bilgi yükleyerek aptallaştırdığımız gençten kısa zamanda yetkin bir yönetici olmasını beklemek tatlı bir hayal kurmaktan öteye gidemez. Önce sistemin kölesi yapıp sonra kendi gibi köleleri yönetmesini isteyeceğiz ondan. Yaşadığı acıların aynısını kendinden sonrakilere yaşatacağından emin olduğumuz zaman da, gencin yönetici olma vakti artık gelmiştir diyeceğiz. 🙂
Hayata Dair Notlarım 