Okuduğum bir kitap, seyrettiğim bir film benim dünyayı daha iyi anlamama ve beraberinde dünyanın daha güzel bir yer olabileceğine yönelik düşüncelerimi yenilememe imkan veriyor mu, yoksa bilindik klişe mesajlarla vaktimi mi çalıyor? Eğer zamanımın boşa harcandığını hissedersem hemen bırakırım o kitabı da, o filmi de…
Fotografta gerçeğin sabitlenmesi isterken bir taraftan da, hep olduğumuzdan daha iyi görünmeye çabalarız, her fotograf bir çelişkidir bu anlamda 🙂
Milattan önce 400’lerde Atina’da yaşamış olan Sokrates’in “Nitelik Üzerine Söyleşi”sini bir yerlerde okumuşsunuzdur. Sokrates’in kendisini ziyarete gelen ve bu konuyu soranlara verdiği cevaptan kısa bir bölümü sizlerle paylaşmak istiyorum.
“Toplumumuz giderek niteliksizleşmektedir. Bunun en önemli nedeni toplumun içinde bulunduğu ekonomik ve psikolojik bunalımdır. Toplum psikolojisinin bunalıma düştüğü dönemlerde nitelik ile niteliksizlik arasındaki fark en aza iner ve hatta kimi zaman hiçbir fark kalmaz…
Böylesi toplumlar sömürüye açık olurlar. Kolay kandırılır ve kolay yönlendirilir. Çünkü toplum zihnini reflekslerine ve duyularına terk etmiştir. Devinimleri şiddete dönmeye başlar. Değer yargıları çöküntü içindedir. Parasal değerler ön plana geçmiş ve ahlak da alınıp satılır olmaya başlamıştır. Bu bir çöküntünün başlangıcıdır. Adalet ve yargı, tüm zihinsel düşün sistemi alınır satılır durumda işlem görmeye başlar. Böylesi niteliksizlikler yığınına biz yozlaşma süreci diyoruz. Öyleyse bu sürece tepki duyan kadrolara gereksinim doğacaktır. Başlangıçta gereksinim olan tepkilerin toplumda belli bir bilinçlenme süreci başlatacağından kimsenin kuşkusu olmasın. Eğer böyle olmasaydı sizler buraya Araf’a kadar gelip benimle nitelik konusunu görüşür müydünüz?”
2500 yıl öncesinden bugüne çok şey değişmemiş sanki. Ama ben yine de insanoğlunun bir şekilde bu yozluktan kendini kurtaracağı konusunda umutluyum. Zaten Socrates de demiyor mu; “Yozlaşma sürecine yönelik tepkilerin toplumda bir bilinçlenme yaratacağına kimsenin kuşkusu olmasın”…
Seçimlerin konuşulduğu şu günlerde, hatırladığımda hep güldüğüm o Amerikan Esprisi aklıma geldi. Bir politikacı ile spermin ortak noktası nedir? İkisinin de insan olma ihtimali milyonda birdir 🙂
Firmalardaki çapsız, sığ yöneticileri gördüğümde bu söz politikacıların yerine yöneticiler için de geçerli olabilir mi diye düşünürüm. Bence hem yönetici, hem de insan olunabilir. Yeter ki yönetici olduğunda şöyle şöyle olacaksın, seninle çalışanları çok fazla dinlemeyeceksin, enerjini onların açıklarını yakalamak için kullanacaksın, yönetici koltuğunda yalan söylemenin hiç bir sakıncası yoktur, onlar beyaz yalanlardır gerektiğinde söyleyeceksin, üstlerin sadece yalakalık yaptığında seni anlar ve seni bir yerlere getirir, yalan söylemek gibi yalakakalık da bir yöneticiye ters gelmemelidir diye bize belletilen klişelerin tuzağına düşmeyelim.
Gün içinde bir çok kez bulutlara bakar, bulutların anlatmak istediklerini çözmeye çalışırım. Evrenin içinde ufak bir nokta olduğumu hatırlatan keyifli bir meditasyondur bu benim için. Bulutsuz açık havalar bu nedenle beni daha bir yalnız hissettirir.
TMMOB İnşaat Mühendisleri Odası İstanbul Şubesinin düzenlediği 27-29 Mayıs tarihleri arasındaki Ulaştırma Kongresinin maalesef ilk oturumuna katılma imkanım oldu. Oturumda aldığım kısa notları aşağıda bulabilirsiniz.
Trafikte bir aracın bir yılda kaybettiği saat 219, yani bir kişinin kullandığı arac ile kaybolan süre bir yıl içinde 10 günü buluyor. Cemal Gökçe
Sorun, mühendislerin, bir nesneye çok yakından bakmaları ve bu noktada ayrıntılar içinde büyük resmi gözden kaçırabilmeleri, sosyal bilimcilerin ise aksine nesneye daha uzaktan baktıkları için detaylara dikkat etmeden genellemelere gitmeleri. Bir nesneye doğru mesafeden doğru açı ile bakabilmeyi, o nesnenin diğer nesneler ile olan ilişkisini görebilmeyi ancak bir şeyler yaratma mücadelesinde olan sanatçılar ve mimarlar başarabiliyor. Ya da kafalarında yaptıkları işi sanata dönüştürme kaygısı duyan duyarlı insanlar. Bu açıdan mühendislerin de, sosyal bilimcilerin de kendi işlerini yaparken olabildiğince sanattan beslenmeleri gerektiğini düşünüyorum.
Üniversite arkadaşları ile buluştuğunda insan bir süreliğine zamanın 1980’lerde bir yerlerde kilitlendiği hissini yaşıyor. İyi ki bu güzel insanlarla 80’lerin ortasında bir şekilde yollarımız kesişmiş, bir çok şeyi birlikte yaşamışız duygusu. Terapilerin en güzeli bu duygu olsa gerek 🙂
Hayata Dair Notlarım 