Çalışanların üretimde karar alma sürecine katıldıkları, bir iş yaparken aynı zamanda kendilerini geliştirebildikleri, bireysel emeklerinin yapılan toplam işe etkisini anladıkları durumlarda, motivasyon yükselir.
Karakteriniz, bilgi düzeyiniz sağlamsa şantiyede herkesle içten ve açık bir diyalog kurun derim, korktuğunuz gibi kimse tepenize çıkmaz eğer bu ikisinde zayıflık varsa ekibinizi hayt huyt la yönetmekten başka çareniz yok. Sürekli mevkiinizi vurgulayın, yüz vermeyin, hatta selam bile vermeyin, cidden tepenize çıkarlar. Açıkçası ben de höt höt bir yöneticiyle çalışsaydım ilk samimiyetinde tepesine çıkabilirdim. 😊
Şantiye kültürünüzü oluştururken iki tane tercihen birini yaparsınız ya sevgi, sorumluluk, iletişim üzerine ya da korku, disiplin, gizlilik üzerine kültür oluşturursunuz. Sonuçlar da oluşturduğunuz kültüre göre şekillenir.
Çoğu zaman prim uygulamalarının zararı faydasından fazla olabilir. Fazla yaygınlaştırılması durumunda, prim uygulaması, bir tür sabit gelir gibi algılanarak özelliğini kaybedebilir. Ek bir başarının sonucu değil, normal çalışmanın karşılığı olarak görülünce prim uygulamasının hiçbir motivasyon etkisi kalmaz. Prim alınamaması durumunda ise haksızlığa uğramışlık duygusu oluşur. Bu durumda prim, ödüllendirme değil cezalandırma aracı işlevi görür ki bu da amacın aksi bir sonuca neden olur.
İnsanları bir kere dolduruşa getirebilirsiniz iki kere dolduruşa getirebilirsiniz ama bir süre sonra söyledikleriniz etkisini kaybeder
Adil bir performans değerlendirme sistemi güven gelecek korkusu yaşatmama sosyal ihtiyaçların karşılanması kendini ispatlayabilme ve yeteneklerine kullanabilme gibi temel gerekleri kurum bir sistem halinde sunmuyorsa yapılan motivasyon değil dolduruşa getirmedir.
Dünyada en kederli şey, insanın arzularının olup umudunun olmamasıdır. Yoksa istediği noktaya ulaşıp ulaşamaması değil…
Bakıyorum da bazı insanlara beyinleri yıkana yıkana küçücük kalmış 🙂 Ama umurlarında değil onların. hala yıkatmaya devam ediyorlar 😊 “Orjinal doğdunuz, kopya olarak ölmeyin” diyen Jason Mason’a bir kez daha hak veriyorum. İnanıyorum ki, bir gün bitecek bu “kopyala yapıştır” çağı…
Çağımızın en büyük sorunu; kendi hayatımızı degil, baskalarının bizden istediği hayatı yasıyor olmamız ve bunun farkına varamadan hayatımızı sonlandirmamiz…
Bir çok Insan Kaynakları Yöneticisi, mülakatlarda adayın neyi bilmediğini bulmaya yönelik sorular sormakla vaktini harcıyor; oysa ki gerçek soru sorma sanatının adayın neyi bildiğini veya neyi bilme potansiyeline sahip olduğunu ortaya çıkarmak olduğunu düşünüyorum
Çocuklarını aile içinde dayak kültürü ile yetiştiren toplumlarda demokrasinin içselleştirilmesini, yeşermesini beklemek boş bir hayaldir…
Hayata Dair Notlarım 