Bir odaya kapanıp kafamın içindekileri yazarak boşaltmaktan daha keyif duyduğum bir şey yok. İçimde ne kadar çok şey biriktirmiş olduğumu görmek harika bir şey. Ölçülemeyen bir derinliğin içinden çıkan düşünceler, imgeler, hatırladıklarım ve tüm bunlardan farklı sentezler ortaya çıkarmak, yazarak kendimi şaşırtmak beni yenileyip arındırıyor.
Ömrünü cüzzamla mücadeleye, cehaletin karanlığını yenmeye, kardelenlerin açmasını sağlamaya adamış, beni küçük yaşta edebiyat klasikleri ile tanıştıran aile dostumuz Türkan Saylan’ı ölüm yıldönümünde saygıyla anıyorum.
Az önce sezonun son seminerini İMO Bakırkoy Temsilciliğinde verdim derken, bir an yarın Yıldız Teknik Üniversitesi İnşaat Fakültesi’ndeki seminerimi atlamışım. Bu sezonun kapanışını Yıldız Teknik Üniversitesi’ndeki öğrenci arkadaşlarımla yapıyorum. Programı müsait tüm öğrenci arkadaşlarımı beklerim. 😊
Sezonun son seminerini memleketim Bakırköy’de verdim. 😊 İMO Bakırkoy Temsilciliği’nde katılımcı dostlarımın yoğun ilgisi çok keyifli bir seminer oldu. Eylül’e kadar seminerim olmayacak, Beykent Üniversitesi’ndeki bu dönemin son 2 dersinde 2 değerli konuğumu ağırlayacağım.
8 Kasım 1982’de yani 7 Kasım Pazar günü %92 çoğunlukla kabul edilen anayasa referandumunun ertesi günü İTÜ Taşkışla’da, yağmurlu ve soğuk bir günde başladığımız yolculuğun 35. yılını doldurduk bu sene. Hepimizin gözlerinde, o 2 blok ders arasında derme çatma çay ocağının önündeki sohbetlerimizin heyecanı var hala. Ve bu heyecanın hiç bitmeyecek olduğunu görmek, tarif edilemeyecek kadar güzel bir duygu. 😊
Gündoğmadan uyandığım sabahlarda gözlerimi hiç açmadan zihnimin içinde kendi kendime bir oyun oynarım. Annemin yanımda olduğunu düşünür, son günlerde yaşadıklarımı, tıkandığım noktaları, kızgınlıklarımı, bitmek bilmeyen öfkemi, çelişkilerimi ona anlatır, onun düşüncelerini sorarım. Anlattıkları ile hafif hafif gün aydınlanmaya başlar, gözümü açarım bakarım ki gitmiş, söyledikleri kalmış sadece. Konuştuklarımızı düşünürüm bir süre, konuyu yine benim göremediğim bir açıdan nasıl da yakaladı diye hayret ederim ama şaşırmam, çünkü hep öyleydi derim. Bu oyunu gece uykunuz kaçtığında kaybettiklerinizle oynamanızı tavsiye ederim. Ufkunuz açılıyor, farklı perspektifler kazanıyorsunuz. Ancak oyunu oynadığınız hiç kimse size anneniz kadar samimi ve net yaklaşamıyor. İnsan o zaman anlıyor ki evlatları yaşadığı sürece aslında hiç bir anne ölmüyormuş.
Aşık olmaktan sonraki en güzel duygunun anne baba olmak olduğunu düşünüyorum. Şu an 21:30 itibari ile bu duyguyu tatmaya başlayışımızın 24.yılı doluyor. Bize tüm bu güzellikleri yaşattığın için teşekkürler Umut 😊
3’lü İMO Seminerimden ilki Kadıköy Belediyesi’nde çok küçük bir katılım ile aile içi tatlı bir sohbet tadında gerçekleşti. Sanırım, seminerin duyurusunda bir sıkıntı yaşanmış. Bana ve çevremdeki hiç kimseye etkinlik ile ilgili bir SMS duyurusu gelmemişti. Umarım önümüzdeki hafta Karaköy ve Bakırkoy’deki seminerlerin bilgilendirmesi daha iyi yapılır. Aksi takdirde bu seminerlerden istenen verimliliğin sağlanması mümkün olmayacaktır.
Proje Yönetimi eğitimlerimden altını çizdiğim önemli noktaları derleyerek oluşturduğum “Proje Yönetimine Yönelik Okullarda Öğretilmeyen 40 Ders” konulu seminerlerim 10 Mayıs Çarşamba saat 17:00’de İMO Kadıköy Temsilciliği’nde, 15 Mayıs Pazartesi saat 19:00’da İMO İstanbul Şubesi Karaköy Binası’nda, 16 Mayıs Salı saat 18:00’de İMO Bakırköy Temsilciliği’nde yapılacaktır. Programı uygun olan dostlarımı beklerim.
İş hayatının dışında bir dünyanın olduğunu gördüğüm için üniversiteyi seviyorum, üniversitede de üniversitenin dışında bir dünya olduğunu anlatmaya çalışıyorum öğrencilerime. Biz hep küçük dünyalarımızın içine kapadık kendimizi, dışımızda nasıl bir hayatın olduğunu çok fazla bilmiyoruz daha da acısı merak etmiyoruz. Oysa ki, hayatı da, dünyayı da daha iyi anlamak için sahip olduğumuz tek dürtü, merak.
Hayata Dair Notlarım 