Gün içinde bu kadar çok imge ile karşılaşıp da onları fark edemeyecek bir zihinsel yorgunluğun içinde olmak beni üzüyor.

Tam bir roman kahramanı dediğim insanları, işte bir film karesi diye düşündüğüm sahneleri hafızama kaydetmek ve istediğimde de kaydettiğim yerden geri çağırmak istiyorum. Ama bunun için gerekecek boş alanı bir türlü açamıyorum içimde. Kafalarımızın içini ne kadar gereksiz, yaratıcılığımızı köreltecek şeylerle doldurmuşuz ve bunu sürdürmeye devam ediyoruz. Ne çelişkilerimizi ne de çevremizdeki imgeleri fark edebiliyoruz.

MÖ 2100 yıllarında yazıldığı düşünülen, ilk yazılı belge özelliğini taşıyan Gılgamış Destanı’nın giriş bölümğnde şöyle der: “Aradığın hayatı hiç bir zaman bulamayacaksın”. Bu tespit, bugün için de geçerli değil mi, hatta bundan 2000 yıl sonrasında da insanoğlu aynı şeyleri söylemeyecek mi? Bu cümleye şöyle bir ekleme yapmak isterim.Aradığın hayatı hiç bir zaman bulamayacaksın ve yaptığın her şey eksik kalacaktır.