Goethe’nin çok sevdiğim bir sözü vardır; “İnsanlara oldukları gibi davranırsanız, aynen öyle kalırlar. Fakat onlara olmaları gerektiği gibi davranırsanız, daha büyük ve daha iyi insan oluverirler”.

Bir yöneticinin en önemli görevinin takım arkadaşlarına potansiyellerinin ne denli geniş olduğunu hissettirmesidir diye düşünürüm. Biz çalışanlara, çalışmayı sevmedikleri, sürekli işten kaytarmayı planladıkları, verdiğimiz görevin altından kalkamayacakları düşüncesi ile baktıkça doğal olarak onlar da bizim kabulümüze uygun davranacaklardır. Hiç bir zaman neleri başarabilecek güce sahip olduklarını düşünmeyeceklerdir. Oysa sonuçta hepimizin istediği kendimizi gerçekleştirebilmek ve potansiyelimizi maksimum seviyede kullanabilmek değil midir? Evrenin sınırları olmadığı gibi insan kapasitesinin de sınırlarının olmadığını düşünüyorum. Eğer bir sınır varsa o da beynimizin içinde önyargılarımızla kendi kendimize çizdiğimiz sınırlardır ki, bu da ne yazık ki aşılması en güç olanlardır.

Nedir bu kapitalizm?

İnsanı geleceğine borçlu, geçmişine düşman eden, yaşadığı anı hissetmesine izin vermeyen, onu oradan kovalayan bir sistem. Keşkeler içinde geçmişine küsmüş, sürekli geleceği satın almaya uğraşan mutsuz insanları yaratan bir ideoloji kapitalizm.

Harbiye Divan Otelinde, tahmin edilenin çok üzerinde bir katılımla, gözden kaçan bir çok farklı problemin altının çizildiği, keyifli bir zirve olmuştu. O gün bir kez daha görmüştüm ki, özellikle eğitime yönelik doğru bir şeyler yaptığınızda, yaptıklarınız mutlaka bir şekilde karşılığını buluyor. Derinleşmiş sıkıntılar bir anda sıfırlanmıyor belki ama doğru eğitimlerin yarattığı bir bilinçlenme gelecek için hepimizin içindeki umudu tazeliyor. Bu doğrultuda eğitim konusundaki farklı projelerimi önümüzdeki günlerde blogum üzerinden sizlerle paylaşacağım.

Gaziantep seyahatimde yol arkadaşım Thomass Mann’ın Büyülü Dağ kitabı. Birçok arkadaşımın uzun zamandır tavsiye ettiği kitaba nihayet bu yolculukta başladım, sanırım kısa sürede de bitecek 😊

Bir taraftan türünü devam ettirmeye, diğer taraftan ise onu sona erdirmeye çabalayan içgüdülere sahip dünya üzerindeki tek canlı…

İki temel sorunu vardır insanlığın Nietzsche’ye göre: “adaletsizlik ve anlamsızlık.”

Birine karşı “hukuku” bulduğumuzu, diğerine karşı ise “sanatı” bulduğumuzu düşünür. Ama Nietzsche’ye göre insanlar hukuka ulaşamadı. Ve sanat ise insanlara.