Hepimiz yer yüzündeki olağanüstü farklılığımızı hissettiğimiz ve hayatımızı onu gerçekleştirmeye adadığımızda kapitalizmin üzerimizdeki baskısından bir ölçüde kurtulmaya başlayacağız. İnsanoğlunun sonunu getirebilecek bu sistemden tek kurtuluşumuzun da bu olduğunu düşünüyorum.
Eğitim, teknolojiye iş hayatı kadar hızlı ayak uyduramadı ve okulda öğretilenlerle iş dünyasında yaşananlar arasındaki makas daha önce hiç olmadığı kadar açılmış durumda. Açılma bu hızıyla devam ederse üniversiteden yeni mezun olan bir öğrenci girdiği işe yarardan çok, eski kalıplarla aldığı eğitimden dolayı zarar verecek. Eğitim dünyası, vakit kaybetmeden günümüzün iş hayatına adapte olacak yenilikçi çözümler üretmeli ve onları da hızla hayata geçirmeli.
Gün içinde bu kadar çok imge ile karşılaşıp da onları fark edemeyecek bir zihinsel yorgunluğun içinde olmak beni üzüyor.
Tam bir roman kahramanı dediğim insanları, işte bir film karesi diye düşündüğüm sahneleri hafızama kaydetmek ve istediğimde de kaydettiğim yerden geri çağırmak istiyorum. Ama bunun için gerekecek boş alanı bir türlü açamıyorum içimde. Kafalarımızın içini ne kadar gereksiz, yaratıcılığımızı köreltecek şeylerle doldurmuşuz ve bunu sürdürmeye devam ediyoruz. Ne çelişkilerimizi ne de çevremizdeki imgeleri fark edebiliyoruz.
Çağımızın en büyük sorunu; kendi hayatımızı degil, baskalarının bizden istediği hayatı yaşıyor olmamız ve bunun farkına varamadan hayatımızı sonlandırmamız.
Firmalar iş alırken gösterdikleri hassasiyeti, o işin kritik noktalarındaki insanları işe alırken göstermiyorlar. Böyle olunca da zor alınan işlerde kolay zarar ediyorlar…
Köşe yazarları genelde olaylar ve kişiler üzerinden yazılarını yazıyorlar ve çoğunlukla da kendilerini tekrarlıyorlar. Oysa asıl üzerinde tartışmamız gereken olaylar ve kişilerden önce değerler ve düşünceler.
“Düşüncelerini söylemeye korkanlar sonunda soyleyemeyecekleri seyleri de düşünmemeye baslar” demiş Giovanni Sartori, bizim ülkenin en büyük sorunu da bu değil mi, etiketleme korkusundan hiçkimse rahatlıkla düşüncelerini ifade edemiyor, boyle olunca da sağlıklı bir kamuoyu olusamiyor. Sonucta da kamuoyunu biz oluşturmadığımız icin birileri bizim adımıza sahte gundemlerle kamuoyumuzu oluşturuyorlar, maalesef bizler de bu yapay gündemlerin pesine takılıp gidiyoruz…
İnsanların akıllandıkça firmaların aptallaştığı, aradaki makasın sürekli acıldığı bir dönemi insanoğlu daha önce bu sertlikte yaşamamıştır diye düşünüyorum.
“Her çalışan başarısız olduğu mevkiye kadar yükselir ve orada durur; böylece her yönetim kademesi başarısız yöneticilerle işgal edilir”
Dr. Laurence J. Peter ve Raymond Hull tarafından 1968 basımı Peter İlkesi (The Peter Principle) adlı kitabından
“Çalıyor ama iş de yapıyor” demek “Aynı konumda olsam ben de yapardım” ile anlamdaş. Ahlaksızlık, kokuşmuşluk, çürümüşlük budur aslında.
Hayata Dair Notlarım 