Dostoyevski hapishanedeki bir kőpekle, insan ilişkileri üzerine gőzleme dayalı bir deney yapıyor. Önce hapishanedeki bir kőpeğin yanından geçen her mahkûm tarafından tekmelendiğini gőzlemler. Asıl ilginç olan şey, kőpeğin mahkûmlardan kaçmaması ve yanına bir mahkûm yaklaştığında otomatik olarak eğilerek tekme pozisyonu almasıdır. O, bir gün kőpeğin yanına yaklaşarak onun başını okşar. Kőpek bir süre şaşkın şaşkın ona baktıktan sonra, hızla yanından uzaklaşır ve acı acı havlamaya başlar. Ve kőpek, o günden sonra nerede Dostoyevski’yi gőrse oradan kaçar ve ona bir daha asla yaklaşmaz. Hepimiz bir anlamda Dostoyevski’nin kőpeğine benziyoruz. Gerçek sevgiye yeterince değer vermiyor, sevgimizi gőstermiyoruz. Bize sevgi gősterenleri ise kırıyor ve itiyoruz.

Bir şirkette adil yönetim ve takdir edilme olmamasının etkileri:

1)Güven ortamı bozulur

2)Çalışan verimliliği azalır

3)İç çekişmeler artar

4)Dedikodu ortamı oluşur

5)Çalışırmış gibi yapan yonetici ve çalışanların sayısı artar

6) Sonuçta mutsuz çalışanlar ve kaotik bir ortam oluşur.

Cehaletin Temelinde Yatan 9 Şey:

– Kibir

– Hurafeler

– Saygısızlık

– At gözlüğü

– Eğitimsizlik

– Her şeyi bilmek

– Sorgulamasız bir hayat

– Doğa ve hayvan düşmanlığı

– Empati eksikliği

İki şey çözümsüz görünen problemleri bile çözer:

1- Bakış açısını değiştirmek.

2- Empati. Karşındakinin yerine kendini koyabilmek.

İş hayatında başarıyı etkileyen 10 önemli unsur:

1) Doğru insanlar

2) İşi severek yapmak

3) Yaratıcılık

4) İnsiyatif almak

5) Bağlılık, aidiyet

6) Koordinasyon Yeteneği

7) Öncelikleri doğru belirlemek

8) İşi iyi takip etmek

9) İletişim Yeteneği

10) Çok çok çok çalışmak

Goethe’nin çok sevdiğim bir sözü vardır; “İnsanlara oldukları gibi davranırsanız, aynen öyle kalırlar. Fakat onlara olmaları gerektiği gibi davranırsanız, daha büyük ve daha iyi insan oluverirler”.

Bir yöneticinin en önemli görevinin takım arkadaşlarına potansiyellerinin ne denli geniş olduğunu hissettirmesidir diye düşünürüm. Biz çalışanlara, çalışmayı sevmedikleri, sürekli işten kaytarmayı planladıkları, verdiğimiz görevin altından kalkamayacakları düşüncesi ile baktıkça doğal olarak onlar da bizim kabulümüze uygun davranacaklardır. Hiç bir zaman neleri başarabilecek güce sahip olduklarını düşünmeyeceklerdir. Oysa sonuçta hepimizin istediği kendimizi gerçekleştirebilmek ve potansiyelimizi en üst seviyede kullanabilmek değil midir? Evrenin sınırları olmadığı gibi insan kapasitesinin de sınırlarının olmadığını düşünüyorum. Eğer bir sınır varsa o da beynimizin içinde önyargılarımızla kendi kendimize çizdiğimiz sınırlardır ki, bu da ne yazık ki aşılması en güç olanlardır.

Çalışanın kendini şirketine bağlı hissetmesi için bugün bir numaralı kural, saygı gördüğüne inanması” geri kalan herşey saygının sonrasında geliyor…

Sinema ‘türünden’ söz edildiğinde, genelde ticari yapımlar, durum komedileri, kovboy filmleri, psikolojik dramlar, polisiyeler, müzikaller, korku ve felaket filmleri, melodramlar, vs. kastedilmektedir. Ama bütün bunların sanatla yakından uzaktan bir ilgisi var mıdır? Bunlar ‘kitlesel iletişim’dir, tüketim malları demek belki de daha doğrudur. Artık ne yazık ki her yerde rastlanan bu biçimler sinemaya dışarıdan, ticari çıkarlar tarafından zorla dayatılmaya çalışılmaktadır. Ancak esas anlamıyla sinema, düşünmenin ancak biçimini tanır: Birleştirilemezi ve çelişkiyi birleştiren, sinema sanatını yazarın düşünce ve duygularıyla özdeşleştiren şiirsel düşünce tarzı.

Andrey Tarkovski

Mühürlenmiş Zaman

Şirketler için 3 tehlike:

1) Her işe karışan işverenler

2) Bilmediği halde biliyormuş gibi yapan yöneticiler

3) Değişime direnen calışanlar