“Gayet doğrudur felsefenin söylediği: yaşam geriye doğru anlaşılır. Fakat her şeyden önce öteki önermeyi unutuyorsun: ama ileriye doğru yaşanır.”

“Aklımın (hem spekülatif, hem de pratik olanın) tüm ilgisi, aşağıdaki şu üç soruda toplanmıştır:

1. Ne bilebilirim?

2. Ne yapmalıyım?

3. Ne ümit edebilirim?”

Özellikle işler yolunda gitmediğinde hep kendi kendimize sormaz mıyız? İstediğim hayat bu muydu diye…

Bu derin sorunun yanıtına yönelik ölçüt gayet basit aslında:

Yeniden aynı hayatı yaşamak ister miydin?

İoanna Kuçuradi bu sorunun cevabını çok güzel veriyor:

“Bir kavram ne zaman tehlikeli olur? İçeriği bulanık olduğu halde, herkes bu kavramı bildiğini sanınca.”

Engin Geçtan ölümsüz eseri İnsan Olmak’ta zaman, varoluş ilişkisi üzerine ne güzel bir tespit yapmıştır:

“Özellikle katı ve baskıcı bir ortamda yetişmiş insanlar için zaman, içinde bulunulan anın değerlendirileceği bir varoluş boyutu olmaktan farklı biçimde, tüketilmesi ve bitirilmesi gereken bir nesne gibi kullanılır.”

İnsan Olmak, Sayfa 164

Dün sabah yatağında uyurken seni seyrettim bir süre. Önce farklı farklı zamanlarından görüntüler geldi gözümün önüne. Ardından birbirini itiştiren irili ufaklı anı parçacıkları doluştu zihnimin koridorlarına. Dersin bitiş zili ile beraber merdivenlere koşan öğrenciler gibi küçük küçük hatıralar… 26 yıl önce hastanede bir camın arkasından seni ilk kez gördüğüm anı hatırladım birden. Yüzündeki olgun ifadeyle dünyaya yeni gelmiş bir bebekten çok buraları, bizleri gayet iyi tanıyan bir yetişkin gibi bakıyordun bana. O kadar abartmanıza gerek yok, daha önce doğan milyarlarca canlı gibi benim de zamanım geldi ve işte yanınızdayım diyen anlamlı bakışlar. Siz sakin olun, bakın her şey daha kolay olacak diyen o yumuşak bakışların hiç değişmedi biliyor musun? Kafamın çok karıştığı zamanlarda o ilk bakışmamızı getiririm gözümün önüne. Hiçbir şey korktuğun gibi olmayacak diyen derin bakışlarını. Sonra düşünürüm, doğru söylemiş Umut’un gözleri derim. Hiçbir şey ama hiçbir şey düşündüğüm kadar korkunç olmadı ki… 😊👍

Girişimcilik bir insanda 4 unsuru test eder:

1) Stres düzeyi

2) Özgüven miktarı

3) Kararlılık seviyesi

4) Dayanıklılık süresi

Gün doğmadan uyandığım sabahlarda gözlerimi hiç açmadan zihnimin içinde kendi kendime bir oyun oynarım. Annemin yanımda olduğunu düşünür, son günlerde yaşadıklarımı, tıkandığım noktaları, kızgınlıklarımı, bitmek bilmeyen öfkemi, çelişkilerimi ona anlatır, onun düşüncelerini sorarım. Anlattıkları ile hafif hafif gün aydınlanmaya başlar, gözümü açarım bakarım ki gitmiş, söyledikleri kalmış sadece. Konuştuklarımızı düşünürüm bir süre, konuyu yine benim göremediğim bir açıdan nasıl da yakaladı diye hayret ederim ama şaşırmam, çünkü hep öyleydi derim. Bu oyunu gece uykunuz kaçtığında kaybettiklerinizle oynamanızı tavsiye ederim. Ufkunuz açılıyor, farklı perspektifler kazanıyorsunuz. Ancak oyunu oynadığınız hiç kimse size anneniz kadar samimi ve net yaklaşamıyor. İnsan o zaman anlıyor ki evlatları yaşadığı sürece aslında hiç bir anne ölmüyormuş.

Bu satırları 3 yıl önce, annemin ayrılışından ise bir yıl sonra bir Anneler Günü sabahında uyanır uyanmaz yazmıştım. Sohbetlerim devam ediyor annemle. İlginçtir, özlem arttıkça daha iyi anlıyoruz sanki birbirimizi…

Leibniz üstat ne kadar basit ve derin yanıtlamış bu soruyu:

“Başkasının mutluluğuna sevinebilmektir sevgi.”