Firmama bir Genel Müdür alacak olsam, o konuda yetkin birini değil, çok iyi bir tiyatro oyuncusunu alırdım. İş hayatında gördüğüm o ki, teatral yetenek, bilgi ve tecrübeden daha çok etkiliyor insanı. Belki de Freud haklı; insan rasyonel değil irrasyonel bir varlık.
Çok sunum, seminer, TED Konuşması dinledim, bu konuşmalarda en tehlikeli taraf konuşmacıların çoğunlukla klişeler üzerinden gitmesi ve dinleyenlerin de o an heyecanla dinlediklerini kısa bir süre sonra unutmaları. Burada anlatıcı anlattıklarını dinleyenlerin içselleştirmesini sağlayacak bağlantılarla zenginleştirmesi, üzerinde düşündürmeyi sağlaması, sunumun dinleyen için asıl bittikten sonra başlamasını sağlaması çok önemli. Bu açıdan konuştuğu kitleyi tanıyıp anlattıklarını o kitlenin ihtiyaçları ve değerleri ile örtüşterecek örneklemeler, dinleyenlerin aklında daha fazla şeyin kalmasını sağlıyor.
Bir genç için en büyük zenginlik kendisine ilham verecek insan sayısının fazlalığıdır. Bir genç ne kadar iyi öğretmene, iyi ustaya sahipse o kadar zengindir.
İlkokul çocuklarının resimlerinde el becerisi yoktur ama özgün bir hayal gücü vardır. O çocuk 10 yıl sonra el yeteneği gelişse de o hayal gücü ile çizemeyecektir artık. Çizenler ise tarihe iz bırakacak ressamlardır sadece. Bu durum sadece resim için değil diğer sanat dallarında da geçerli. Bir çocuğun kurguladığı öyküyü, bir yazar kurgulamakta zorlanır çoğu zaman.
Çocukluktaki hayal gücünü koruyup bunu yaşanmışlıklarla harmanlamayı becerebilenler iyi sanatçı oluyorlar. Bunu başarabilmek için entellektüel olarak iyi beslenip, toplumun bellettiği kalıplardan hızla kurtulmak gerekiyor. Bu kalıpların en çok kafaya işlendiği yerlerin başında da ne yazık ki çocuğun ilk eğitimini aldığı okullar geliyor.
Resim benden daha güçlüdür ne yapacağıma o karar verir. Picasso
Herkesin her şeyden sorumlu olduğu bir dünyada suçlu/suçsuz kimdir ki?
Suçlama düşünmenin önündeki en büyük engeldir. Suçladığın andan itibaren vicdanını rahatlatır ve daha fazla düşünmezsin. Düşünmek istemiyorsan en kolay çözümdür, yargılamak ve suçlamak. Ama anlamak istiyorsan hoşgörü ile yaklaşman gerekiyor. Bir Fransız sözünde söylendiği gibi; Her şeyi bilirsen herkesi affedersin.
Geçen gün dinlediğim bir TED Sunumunda konuşmacı çok güzel bir bilgi verdi.
Eğer bütün böcekler yeryüzünden yok olsaydı 50 yıl sonra dünya yok olurdu ama insan türü yeryüzünden yok olsaydı dünya 50 yıl içinde kendini yenileyip tekrar düzene girer, yaşam devam ederdi.
İnsan türünün bu denli kibirli olmasının, bir dünya savaşı sonrasında dünya yok olur diye düşünmesinin hiç bir anlamı yok. Kaybeden vahşiliği ile evrene hakim olduğunu zanneden insanoğlu olacak, dünya yoluna devam edecek, milyarca yıldan beri olduğu gibi…
Orman yanıyor, bütün hayvanlar seyrediyor, bir serçe bir nehirden bir damla su alıyor ateşin üstüne atıyor, sonra gidiyor bir damla daha alıyor yine ateşin üstüne bırakıyor, sonra bir damla daha, diğer hayvanlar şaşkın bir şekilde sen ne yapıyorsun diyorlar, serçe, benim elimden gelen bu diyor.
Ve biz o ağzımıza yapışmış, klişeleşmiş elimden geleni yaptım derken acaba bir serçe kadar inanıyormuyuz yaptığımız işe?
Köşe yazarları genelde olaylar ve kişiler üzerinden yazılarını yazıyorlar. Oysa asıl üzerinde tartışmamız gereken değerler ve düşünceler değil mi?
İnsan, fırsatını bulabiliyorsa tatil günlerinde kendi iç derinliğine giden yolu temizlemeli. Kimbilir, yol üzerinde ne kadar çok ruhunu tıkayan pislikle karşılaşacaktır? Başka da bir şeye gerek var mı derseniz, yok bence. Zaten bundan daha etkili yapılabilecek ne olabilir ki?
Hayatın sonuna geldiğinde tüm yapmak istediklerini gerçekleştirebildin mi sorusuna verilecek cevap evet mi olmalı, hayır mı olmalı? Evet, büyük bir tatmini gösterse de, hayır iştahın daha tükenmediğini anlatır ki, bu anlamda hayattan kopmadığını göstermesi açısından hayır çok daha etkileyicidir diye düşünürüm.
Hayata Dair Notlarım 