Bu sorunun en güzel yanıtlarından birini Alice Harikalar Diyarı kitabında Caterpillar’ın ‘Sen kimsin? sorusuna yanıt olarak Alice verir; ‘Efendim, şu an bilemiyorum. En azından bu sabah kalktığımda kim olduğumu biliyordum ama sanırım o zamandan beri birkaç kez değişmiş olmalıyım.’

Hepimizin bildiği ama zaman zaman gözden kaçırdığı, andan ana sürekli bir değişim içinde bulunduğumuz gerçeğini bize hatırlattığı için seviyorum edebiyatı belki de…

T.S. Eliot, “iyi insan ol; fakat bunu kanıtlamak için uğraşma.” diyordu. Ne haklı bir söz. Günümüz insanı “kendini” o kadar bağırıyor ki, hiçbir şey duyulmuyor.

Savaşların insanın kendi ülkesine ya da kendi sınıfına bir haksızlık yapıldığı inancından çıktığını sanmıyorum. Aslında, savaşın nedenlerini insan tabiatının derinliklerinde aramak gerekir. Savaşın ilkel insanların doğal bir görevi olduğunu söylemekle gerçeği abartmış olmayız. … Savaşları haklı göstermek için ileri sürülen nedenler sadece saldırgan olmayan insanların dövüşme itkilerini kışkırtmak içindir. Irmakların zaman zaman yataklarından taşmaları nasıl doğaya aykırı değilse, savaş eğilimi de insan tabiatına aykırı olmayan bir niteliktir; ve selleri önlemek için insan nasıl araya girip birşeyler yapıyorsa, savaşları önlemek için de öyle davranmalıdır.

Albert Einstein

Roma İmparatorluğu’nun iki büyük başkenti. Birinde 27 metreden yüksek bina yapmak yasak. Diğerini biliyorsunuz zaten. 😔

Coelho kendimize bile itiraf edemediklerimizi yüzümüze vuruyor adeta:

“Acı çekmemek için aşkı reddetmek gerekiyordu. bu da hayattaki kötülükleri görmemek için kendi gözlerini çıkarmak gibi bir şeydi.”

Klinik psikolog ve ‘İşinde kendini iyi hissetmek, niye olmasın?’ adlı kitabın yazarı Yvonne Poncet-Bonissol, “Kimi yöneticiler yalakalığa çanak tutarlar” diyor. “Bunlar iktidarı severler, epey özseverdirler. Psikolojik olarak kaygılı insanlardır. Ve maiyetlerinden bu kaygılarını azaltmasını beklerler. Bu yüzden etraflarında dalkavukları toplarlar.” Bir Arap atasözünün dediği gibi “Öyle yalanlar vardır ki, dinleyen kulak söyleyen dudaktan daha kabahatlidir.” Benim görüşüm ise “Bir yöneticiyi tanımak istiyorsanız, kimlerle çalıştığına bakın, çevresinde kendi gibi insanları göreceksiniz”

Bu Cuma (28.09.2018) saat 13.30 – 15.30 arasında Genç-İMO İzmir Kampında İnşaat Mühendisliği Öğrencileri ile iş hayatına yönelik okullarda öğretilmeyenleri ve muhtemelen bundan sonra da öğretilmeyecek olanları konuşacağız. 🙂

Kendi içindeki farklı ötekileri keşfetmeye bir kere başlamayagör, sonu gelmez artık bu sürecin. Ne ilginç çelişkidir ki, kendine yabancılaştıkça kendini daha iyi tanıma fırsatı bulmaya başlar insan. Sonuçta insanı da, toplumu da tek bir noktada sabitleyebilmek mümkün değildir.

“Birinci sınıf insanlar birinci sınıf insanları işe alır. İkinci sınıf insanlar üçüncü sınıf insanları işe alır.”

Bizde IK Yöneticisi genelde patronun çalışanlarına direkt söyleyemediklerini iletmelerini sağlayan bir elçi, aracı gibi düşünülüyor. Oysa iyi bir “İnsan Kaynakları Yöneticisi” çalışanların, yöneticilerin, kaldıysa sendikaların, güvenini kazanmalı, beklentilerini anlamalı ve anlatabilmelidir. İnsan sevgisi olmadan ve insana güvenmeden sadece patronun sesini şirket içinde taşıyarak İnsan Kaynakları Yöneticiliği yapılamaz diye düşünüyorum.