2013’ün son günlerinde üst üste yaşadığım bir sürü tuhaf olumsuzluğun ardından seninle hiç hesapta olmayan bir şekilde tanıştık ve o günlerdeki kötü gidişe bir şekilde dur dedik. Ardından da hep beraber 1inşaat Danışmanlık’ta rengarenk bir sayfa açtık ve o günden bugüne de o sayfaların üzerine yenilerini ekleyerek devam ediyoruz yolculuğumuza. Yazdıklarınla beni çok mutlu ettin, Emine’ciğim. Sana da, karşıma böylesine güzel insanları çıkaran kaderime de teşekkür ediyorum.

Bir süpriz doğum günü kutlaması da Sevgili Merve ve Emine’den. Her şey için teşekkür ederim, sizleri çok seviyorum 😊😊😊😊😊

Sedat’cığım, bu güzel doğum günü hediyen ama daha güzeli kitabın ilk sayfasında paylaştığın o samimi duyguların için çok teşekkür ederim ☺️ Senin gibi genç insanları tanıdıkça geleceğe olan güvenim ve iyimserliğim daha da artıyor.

Hayat gelme üstüme üstüme diye bir parça var ya benim hayatla ilişkim bunun tam tersi, ben üstüne üstüne gittikçe hayat bana gelme üstüme üstüme diyor, fazla da bulaşmıyor bu tuhaf adama. 😊 Bazen de korkmuyor değilim, hayat bunları biriktirip toptan çıkarmasın bir gün benden diye. 😔 O zamanda nasılsa dostlarım var, öyle kolay değil benimle başa çıkmak hayat efendi diyorum 😊 Yani Fenerbahçe’m gibi geriye çekilmeden önde basıyorum hayata 😂

Dünyaya geldiğim 21.11.1965’den bu yana 18.993 kez döndü dünya kendi etrafında

Bugünlerin;

kaçında sabah yataktan enerji ile kalktım,

kaçında gördüğüm rüyanın devam etmesi için gözlerimi yummaya devam ettim,

kaçında bu da geçecek diye girdim gece yatağa,

kaçında öfkemi bastırmak için kendimi zorladım,

kaçında bir şeylere geç kaldığımı düşündüm,

kaçında insanların duyarsızlığına sinirlenip uykumu kaçırdım,

kaçında başka bir hayat istedim,

kaçında keşke böyle olmasaydı diye farklı alternatifler üzerinde düşündüm,

kaçında incittiğim insanlar için kızdım kendime günboyu,

kaçında boşversene, sen mi kurtaracaksın ülkeyi, dünyayı dedim,

kaçında gitmek, kaçında kalmak istedim,

kaçında bu sabah Pazar sabahı olsaydı keşke diye uyandım,

kaçında bu işin sonu iyiye gitmiyor diye dertlendim,

kaçında kendimi, vazgeçme biraz daha dayan diye zorladım,

kaçında zamanın durup beni hep o günde bırakmasını istedim,

kaçında bir çok şeyden vazgeçmek istedim,

kaçında alışkanlıklarımı terk edemediğim için söylenip durdum,

kaçında neden bunların hepsini ben yaşıyorum ki diye düşündüm,

kaçında hayata ve yaşamın karşıma çıkardığı insanlara teşekkür ettim,

kaçında yaptıklarımdan hiç de tatmin olmadım,

kaçında anlaşılamamanın o tarif edilmez ağırlığını hissettim üzerimde,

kaçında içimde bir sevinç hissettim, kaçında umut,

kaçında yaşıyorum ya bundan daha güzel ne olabilir ki dedim

Bu sorulara sayısal olarak cevap vermek mümkün değil. Belki yaklaşık yüzdelerle bir şekilde yanıtlayabilir, bunlar üzerinden de yaşadığımız hayatın kalitesine yönelik bazı çıkarsamalar yapabiliriz. Ama bence daha önemlisi kalan hayatımızı aynı yüzdelerle yaşamak isteyip istemediğimizi sorgulamak ve geleceği böyle şekillendirebilmek. Bu yüzdelerden dünyayı ve kendini daha iyi anlamının yeni yollarını keşfetmek, o yollar üzerinden farklı yolculuklara çıkmak.

Ne güzel zamanlardır insanın hem babasının oğlu, hem oğlunun babası olduğu yıllar. Benim bu iki duyguyu birlikte yaşayabildiğim 22 yılım oldu, bu anlamda şanslı olduğumu düşünürüm hep.

2000’li yılların başında Yüreğinin Götürdüğü Yere Git ktabının yazarı Susanna Tamaro Türkiye’ye geldiğinde katıldığı bir sohbet toplantısında, tek bir kelime ile kendisini tanımlaması gerekse o kelimenin ne olacağını sormuştum, “Yalınlık” diye yanıtlamıştı. Benim kelimem ise “İyimserlik” ile atbaşı gitse de “Vazgeçmemek” 🙂

Hiçbir yalan saf bir yalan değildir, içinde mutlaka bir ölçüde doğruları da barındırır. Zaten en kötüsü de bu değil midir? Birkaç doğrunun karıştığı bir yalanı fark edip anlayabilmek, doğrunun içinden onu çıkarabilmek kolay olmaz. O açıdan en etkili ve zor anlaşılan yalanların içine birkaç doğru serpiştirilmiş yalanlar olduğunu düşünürüm.