MÖ 2100 yıllarında yazıldığı düşünülen, ilk yazılı belge özelliğini taşıyan Gılgamış Destanı’nın giriş bölümğnde şöyle der: “Aradığın hayatı hiç bir zaman bulamayacaksın”. Bu tespit, bugün için de geçerli değil mi, hatta bundan 2000 yıl sonrasında da insanoğlu aynı şeyleri söylemeyecek mi? Bu cümleye şöyle bir ekleme yapmak isterim.Aradığın hayatı hiç bir zaman bulamayacaksın ve yaptığın her şey eksik kalacaktır.
Doğru, gerçek ve tek yol hangisi mi, bu yol hiç var olmadı der Nietszche Yaşanmışlıklardan çıkardığımız dersleri, gözlemlerimizi, aldığımız eğitime bağlı tespitlerimizi bir sentez yaparak oluştururuz yol haritamızı. Çoğumuzun yaptığı hata da bu yolun tek bir yol olduğu ve değişmeyeceği yanılgısıdır. Oysa yaşadığımız her olay ve gözlemlerimiz ile yolumuza ufak rötüşler yapabilir, beraberinde yan yollar da açabiliriz. Tek yol diye inat ettikçe ya yolda kalırız, ya da yol kazalarına neden oluruz çoğunlukla…
Dostoyevski, 3 kelime ile açıklıyor bu derin sorunun cevabını: Sevmeyi becerememek cehennemdir.
Dostoyevski’nin eserlerinden birinde geçer bu cümle: “Bizi köleniz yapın ama doyurun bizi” İşte kapitalizmin hedeflediği insan protipinin sloganı…
“Akıl tutkunun kölesidir” der Dostoyevski, yani bir insanın tutkularını yönetebilirseniz aklını ele geçirebilirsiniz. Toplum Mühendisliğinin başlangıç noktasının işte tam bu düşünce olduğunu düşünüyorum.
Freud; ”İnsan mutlu olmak ister; bu yüzden berbat haldedir.” der ve ekler “Yaradılışın planında insanoğlu mutlu olacaktır diye bir kaide yoktur”. Belki de bu hastalıklı mutluluk saplantımızdır, bizi mutsuz eden…
İnsanın yaşadığı 2 ölüm var. Biri hayatın sonunda, diğeri de hayatın başında, eğitim sisteminin içindeki çocuğu yok ettiği ölüm.
Aşk bir deliliktir der Shakespeare, yaşamın tamamı bir delilik değil mi derim ben. İki denklemdeki delilikler birbirini götürürdüğünde aşk ile yaşam eşitlenmez mi?
Sanırım İncil’de yazıyordu ya da İsa Peygamber söylemişti, her sancı, yeni bir doğumun sancısıdır aslında diye. Benim düşüncem, çocuk sahibi olmak insanın hayatındaki en büyük ve en ironik devrim. Biz onu büyüttüğümüzü zannedereken aslında o bizi büyütüyor ve bunu da çok zarif bir şekilde yapıyor, ebeveynlerimize büyürken karşı çıkıyoruz ama çocuklarımız bizi büyütürken onlara hiç bir itirazımız olmuyor, kendiliğinden, gönüllü bir büyüme bu.
Gecenin bir saatinde öylesine aldığım notlar…
Dünyayı daha iyi anlayabilmek için nelere ihtiyaç duyarız?
Daha çok bilgi
Bu bilgileri doğru ilişkilendirecek bir düşünce sistematiği
Yeni insanlar, yeni fikirler, yeni hikayeler
Merak, tutku, heyecan
Sanat, sanat, sanat
Yaşadıklarımızdan doğru dersleri çıkarabileceğimiz, kendimiz ile yüzleşmekten korkmayacağımız bir bakış açısı
Olaylara, nesnelere farklı açılardan, farklı mesafelerden bakabilme yeteneği
Yeni perspektifleri keşfedilme becerisi
