İnsanın yaşadığı süre ile bu dünyadaki varlığının değeri arasında nasıl bir ilişki vardır, o anki yaşı itibarı ile başarılı olup olmadığı, mutlu olup olmadığı nasıl ölçülebilir konusunda çok kafa yormuşumdur.

İnsanların içinde bıraktığın iyi hislerin toplam süresi yaşadığın süreden fazla ise varlığın bu dünya için değerli. Birinde yarattığın iyi hissin o kişiden başkalarına geçiyorsa bu süreler de toplam süreye eklenebilir. 49 yılda bunu gerçekleştirebildi isem kendi kendime iyi ki doğdum diyebilirim.

Bir insanın ürettiklerinin diğer insanların yaşamını kolaylaştırdığı toplam süre yaşadığı sürenin üzerine çıkıyorsa o insan kesit itibarı ile başarılıdır diye düşünüyorum. 46. yılımın sonunda böyle bir hesap dökümü yapmıştım. 🙂

Aldığın sürenin içine daha uzun bir hayat sığdırabildi isen mutlusun. 60 yaşında bir insan yüzeysel bir hayat yaşayıp bu süreye sadece kendisine verilen 60 yılı sığdırdı ise mutlu olmadığını düşünürüm oysa derinliğine bir hayat sürdürüp daha çok insan tanıyıp, daha çok anı biriktirip, daha çok kitap okuyup, daha çok film seyredip, daha çok çalışıp bu 60 yıla 160 yıl sığdırabildi ise o insan mutludur derim kendi kendime. Bunu ölçebilmek mümkün değil ama insan böyle bir hedef ile yola çıkıyorsa ne kadar acı çekse de, dünyanın boktan bir yer olduğunu erken yaşlarda fark etmiş olsa da mutlu olmaması mümkün değil bence…

İşte bu duygularla ilk yarım asrımın son senesine giriyorum. 🙂