Son zamanlarda seyrettiğim en iyi dram, en iyi oyuncu performansı: I am still Here, Fernanda Torres

“Dünyanın her yerinde aynı” dedi film arasında kadın yanındaki arkadaşına. Dünyanın her yerinde aynı mıydı 1970’ler? Yoksa bizim gibi ülkelerde mi böyle yaşanmıştı? Bu yıl en iyi yabancı film Oscar’ını alan “I Am still here” filmiyle Brezilya elli yıl sonra geçmişiyle yüzleşip o dönemki rejimin yaşattıklarını anlatırken bizim neden 70’lerimizle ilgili böylesine derinlikli, her kesimi sorgulayan, yaşadıklarımızı daha iyi anlamamızı sağlayan bir filmimiz olmadı diye düşünüyordum sinema salonundan çıkarken. Bu coğrafyanın kaderi miydi unutmak?

I am still here’ı, Fernanda Torres’ın inanılmaz performansını, gerçek bir hikayenin nasıl klişelere kaçmadan, ajitasyon tuzağına düşmeden olgun bir anlatımla sinemaya aktarılabileceğini mutlaka ama mutlaka seyredin derim. Central Station ve Motorsiklet Günlüğü filmlerinin yönetmeni Walter Salles yine muhteşem bir film yapmış

Yorum bırakın