Bacaklarımın yorgunluğu kafamın içindeki düşüncelerimin önüne bir duvar örüyor sanki. Düşünmek isteyip de düşünememenin o tuhaf ağırlığı, bitkinlik ile karışıyor ama yine de bir türlü uykum gelmiyor. Düşünmekten değil, düşünememekten uyuyamıyorum. Biraz uyuyayım, uyandığımda aklıma gelecek bilinçaltıma en yakın noktadaki fikirlerimi hayal ederek uyumaya çalışıyor ama beceremiyorum. Ne bilincim, ne bilinçaltım izin vermiyor uyumama. Yorgunsun, uyumak istiyorsun ama uyuyamiyorsun, bir şeyi isteyip de paranın yetişmemesi gibi bir duyguya benziyor uykusuzluk.